...فردا قرار بود بره و کسی را که تمام زندگیش بود برای اولین بار ببینه. یه بار دیگه تمام حرفهایی را که مخواست توی اولین دیدارش به پسر بگه را مرور کرد.با خودکار صورتی که معمولا ً پاین تخت خوابش افتاده بود ، یه ضربدر کوچیک روی دست چپش کشید تا فردا یادش نره برای پسر یه شاخه گل رز بخره. یه شاخه گل رز قرمز. همون گلی که پسر عاشقش بود. ترسو دلهره تموم بدنشا فرا گرفته بود. موبایلشا از توی کیفش که بیشتر شبیه انبار کارت شارژ های مصرف شده بود، بیرون آورد. اسمسی که پسر ساعت قرارشون را نوشته بود دوباره خوند. تا مبادا دیر سر قرار حاضر نشه.تلفنش مدام پیغام Attention Battery low را نشون میداد.چون تموم طول اون روز توی دانشگاه با پسر تلفنی صحبت کرده بود. موهای خیسشا سشوار کشید تا خوش حالت تر به نظر برسه.

... یعنی چقدر میتونه با عکسی که دیدم تفاوت داشته باشه... کاش همونجوری باشه که توی عکسش دیدم... وقتی دیدمش خیال میکنم یکی از دوستای هم جنس خودما دیدمو بهش دست میدم.اما نه! شاید خوشش نیاد از این کارم...یعنی از من خوشش میاد؟...

خیلی وقت بود که موهای مجعدش خشک شده بود اما هنوز سشوار توی دست چپش بودو شونه توی دست راستش و داشت به موهاش وَر میرفت.همه چیزا سپرده بود به خدا. تموم طول اون شب به پسر فکر میکرد. موبایلشا از شارژ کشید بیرون. هندزفیری موبایلشا به زحمت از بین مدادرنگی هاش پیدا کردو آهنگ مورد علاقشا از بین انبوه خواننده های خارجی پیدا کرد. 

My bags are packed, I’m ready to go, I’m standing here, outside your door, I hate to wake you up, to say goodbye, but the dawn is breaking, It’s early morn…

نفهمید چه جور خوابش گرفته بود. صبح زودتر از هر روز از خواب بیدار شد.صابون مخصوصی که هر روز به صورتش میزد را روی صورتش ماساژ داد.عشق بازی کف و پوست صورتشا با انگشتاش حس میکرد.لباسایی رو که دیشب با دقت تمام اتو کشیده بود را تن کرد.اتکلان همیشگی رو به تاروپود لباساش زد.آماده ی رفتن شده بود.بیشتر از هر وقتی نگران بود. میخواست زودتر از پسر سر قرار حاضر بشه.توی گل فروشی با وسواس تمام یه شاخه گل رز قرمز انتخاب کرد.با پسر قرار گذاشته بودند که هیچ وقت گلها رو با تزیئنات بی جا ، خفه نکنند!به ساعتش نگاه کرد. نیم ساعت به وقت قرارشون مونده بود.مدام شماره ی پسر را میگرفت.اما خاموش بود...همین یه دلهره ی عجیبی به دختر داده بود.آینه ای که توی کیفش بود را بیرون کشید.میخواست یه بار دیگه وضعیت ظاهریشا بررسی کنه.خوب به نظر میرسید.وقتی کنار ساختمونی که قرارشون رو گذاشته بودند رسید قدمهاش رو تند تر بر داشت.جمعیت زیادی جمع شده بودند و به زمینی که تازه خاک برداری شده بود خیره شده بودند. قیافه ی هیچ کدوم از اونا شبیه عکس پسر نبود.پچ پچ ها واضح نبود اما از تصادف یه ماشین با یه جوون حرف میزدند.با هر زحمتی که بود خودشا به محل حادثه نزدیک کرد.شاخه گلی که توی دستش بود روی زمین افتاد.اشک توی چشماش حلقه بست.قیافه ی اون جوون شبیه عکسی بود که قبلا ً دیده بود...